Spowiedź Św.

przez cały tydzień:
30 min przed Mszą Św.

w pierwszy piątek miesiąca:
16:00 - 18:00

Przygotowanie do spowiedzi

Modlitwa przed spowiedzią:

Ojcze Niebieski, Ty znasz mnie do głębi – znasz każdy szczegół mego życia.
Przeznaczyłeś mnie do życia z sobą w wieczności, często o tym zapominam.
Jestem słaby, niestały, tak łatwo się wybielam, usprawiedliwiam.
Pozwól mi widzieć siebie tak, jak Ty mnie widzisz.
Osądzać bez wybiegów intencje, jakimi kieruję się w życiu.
Oświeć mnie, abym rozpoznał swe grzechy przeciw Tobie i przeciwko moim bliźnim.
Abym miał odwagę uznania, że źle postępuję, że potrzebuję zmiany postępowania, myślenia, nawrócenia.
Daj łaskę prawdziwego żalu i poprawy, abym doznał radości Twojego przebaczenia.
Niech Twoje miłosierdzie, Boże, uleczy moje rany, wzmocni moją wolę pełnienia Twojej woli.

Kiedy ostatni raz byłem u spowiedzi?
Czy odprawiłem zadaną pokutę?
Czy wynagrodziłem Bogu i bliźniemu za wyrządzone krzywdy?
Czy podjąłem wysiłek wyzbywania się swoich wad, słabości, nałogów?

Oceniając swoje postępowanie, stańmy przed obliczem Boga i odpowiedzmy sobie na
następujące pytania:

PIERWSZE I NAJWAŻNIEJSZE PRZYKAZANIE MÓWI:

Miłuj Pana, Boga swego, całym sercem, całym duszą, całym swoim umysłem, całym sobą.

Czy modlę się rano i wieczorem? Czy była to prawdziwa rozmowa mego serca z Bogiem, czy tylko zwykła formalność?
Czy szukam u Boga rady, pomocy w cierpieniach, pokusach?
Czy zastanawiam się nad tym, jaka jest względem mnie wola Boża?
Czy w niedziele i święta uczestniczę we Mszy św. i troszczę się o to, by uczestniczyli w niej wszyscy domownicy?
Czy proponuję swym bliskim wspólną modlitwę?
Czy w niedziele nie wykonuję prac niekoniecznych?
Czy wspieram materialnie działalność parafii? Czy interesuję się jej potrzebami?
Czy wspomagam dzieła dobroczynne na rzecz ubogich, ludzi znajdujących się w trudnych okolicznościach?
Czy staram się poznać naukę Kościoła i zachęcam do tego swoich bliskich?
Czy odrzucam horoskopy, karty do tarota, wróżbiarstwo, magię i treści głoszone przez wysłanników sekt?
Czy czytam katolicką prasę, słucham katolickich rozgłośni radiowych, oglądam katolickie programy telewizyjne?
Czy oponuję, kiedy ktoś bluźni Bogu lub niesłusznie krytykuje Kościół?

DRUGIE Z NAJWAŻNIEJSZYCH PRZYKAZAŃ MÓWI:

Miłuj bliźniego jak siebie samego.

Czy szanuję moich bliskich?

Czy nie wyrządzam im przykrości, nie lekceważę, czy troszczę się o ich potrzeby?
Czy się za nich modlę?
Czy nie daję dzieciom złego przykładu (klątwy, pijaństwo, nieprzyzwoite żarty, stosowanie przemocy, spędzanie zbyt dużo czasu przed telewizorem, komputerem lub smartfonem)?
Czy troszczę się o wychowanie dzieci w poszanowaniu godności własnej i innych?
Czy wiem, jakie filmy oglądają? Jakie treści czytają? Z kim przebywają?
Co robią z otrzymanymi pieniędzmi? Gdzie spędzają wolny czas? Czy nie pobłażam ich moralnym przewinieniom (lenistwu, samolubstwu, lekceważeniu bliźnich, przemocy, kradzieży, pijaństwu)?
Czy interesuję się zachowaniem dzieci w szkole, wymagam od nich szacunku dla nauczycieli, odrobienia zadanych lekcji?
Czy nie wtrącam się zbytnio w życie rodzinne dorosłych dzieci, wzniecając konflikty?
Czy żyję w zgodzie z rodzeństwem, krewnymi i kolegami w szkole, w pracy?
Czy traktuję życzliwie sąsiadów, współpracowników? Czy nie żywię do nich pretensji, urazów? Czy nie zazdroszczę im sukcesów, nie mszczę się, nie wzniecam nieporozumień?
Czy solidnie wypełniam swoje obowiązki w pracy?
Czy nie zatrzymuję lub nie pomniejszam słusznego wynagrodzenia za pracę?
Czy nie szkodzę swojemu zdrowiu przez picie alkoholu, palenie lub inne używki?
Czy nie trwonię pieniędzy na hazard (gry w karty, loterie)?
Czy nie prowadziłem samochodu po wypiciu alkoholu lub z nadmierną szybkością?
Czy nie używałem narkotyków lub nie dostarczałem ich innym?
Czy kogoś nie uderzyłem, nie pobiłem?
Czy unikam złego towarzystwa?
Czy nie byłem powodem rozbicia własnej lub innej rodziny?
Czy jestem czysty w myślach, pragnieniach?
Czy nie oglądam filmów pornograficznych, czy nie kupuję takich czasopism?
Czy nie lubuję się w nieprzyzwoitych rozmowach, żartach?
Czy nie dopuściłem się z kimś nieprzyzwoitych czynów?
Czy nie zdradziłem współmałżonka?
Czy szanowałem poczęte życie?
Czy nie dokonałem aborcji lub nie namawiałem do niej?
Czy nie przywłaszczyłem sobie cudzej rzeczy, mienia publicznego, czy go bezmyślnie nie niszczyłem?
Czy nie dałem się skusić łapówką?
Czy oddałem długi, pożyczki?
Czy nie jestem chciwy, pyszałkowaty? Czy nie wynoszę się nad innych?
Czy nie chce zawsze postawić na swoim, skupić uwagi tylko na sobie?
Czy umiem przebaczyć, być wyrozumiałym, cierpliwym, ustępliwym, usłużnym?
Czy pomagam w codziennych pracach domowych?
Czy nie uchylam się od odpowiedzialności za życie wspólnoty lokalnej, narodowej?
Czy nie głosowałem na ugrupowania lub ludzi mających programy niezgodne z nauką katolicką?
Czy zachowuję umiarkowanie w jedzeniu?
Czy nie kupuję zbyt kosztownych lub niekoniecznych rzeczy?
Czy nie odmawiam wsparcia ludziom wyciągającym do mnie rękę po pomoc?
Czy pomagam innym, zwłaszcza swoim krewnym?
Czy, na miarę swych możliwości, wspieram potrzebujących, zwłaszcza osoby starsze, wdowy, sieroty, rodziny wielodzietne, bezdomnych, chorych, potrzebujących leczenia, ofiary kataklizmów?
Czy pamiętam, że kubek wody podany bliźniemu jest pomocą samemu spragnionemu Jezusowi?
Czy nie kłamałem i czy z tego nie wynikła jakaś szkoda?
Czy nie mówiłem źle o innych, nie oczerniałem ich, nie rzucałem podejrzeń?
Czy nie zazdrościłem innym powodzenia?
Czy dotrzymuję obietnic?
Czy miałem odwagę bronienia prawdy?
Czy prostowałem krzywdzące opinie o innych?
Czy nie powtarzałem niesprawdzonych plotek?
Czy w piątki zachowywałem wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych?
Czy w Środę Popielcową i Wielki Piątek zachowywałem post ścisły?
Czy jest we mnie prawdziwa chęć przemiany życia, czy tylko uzyskania rozgrzeszenia?
Jaka jest moja wada główna?

AKT ŻALU

Boże, mój Ojcze, żałuję za me złości jedynie dla Twej miłości.
Bądź miłościw mnie grzesznemu, całym sercem skruszonemu.
Boże, choć Cię nie pojmuję, jednak nad wszystko miłuję. Nad wszystko, co jest stworzone, boś Ty Dobro Nieskończone.

SPOWIEDŹ

Spowiedź rozpoczynamy znakiem krzyża i słowami:
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Ostatni raz byłem u spowiedzi...
Nałożona pokutę odprawiłem.
Obraziłem Pana Boga następującymi grzechami:

Po wymienieniu grzechów mówimy:

Więcej grzechów nie pamiętam.
Za wszystkie serdecznie żałuję.
Proszę o pokutę i rozgrzeszenie.

Czekamy na wypowiedzenie nad nami słów rozgrzeszenia przez kapłana, modląc się np. słowami:
Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu... lub: Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nade mną.

Modlitwa papieża Klemensa XI

Wierzę w Ciebie, Panie, lecz wzmocnij moją wiarę,
Ufam Tobie, ale wspomóż moją nadzieję,
Miłuję Ciebie, lecz uczyń moją miłość bardziej gorącą.
Żałuję za moje grzechy, ale spraw, bym żałował doskonalej.
Uwielbiam Ciebie jako Stwórcę wszechrzeczy.
Napełnij mnie swoją mądrością. Otocz swoją dobrocią
Chroń swoją potegą. Ofiaruję Ci moje myśli,
aby trwały przy Tobie; moje słowa i uczynki,
aby były zgodne z Twoją wolą; i całe moje postępowanie,
aby było życiem wyłącznie dla Ciebie.
Chcę tego, czego Ty chcesz. Chcę, jak Ty chcesz i jak długo chcesz.
Proszę Cię, Panie, abyś oświetlił mój rozum,
pobudził moją wolę, oczyścił intencje, uświęcił serce.
Daj mi, Dobry Boże, miłość ku Tobie i wstręt do moich wad,
szczerą troskę o bliźnich i pogardę tego,
co sprowadza na świat zło.
Pomóż mi zwyciężyć pożądliwości – umartwieniem,
skąpstwo – jałmużną,
gniewliwość – łagodnością,
a lenistwo – pracowitością.
Spraw, bym był skupiony w modlitwie,
wstrzemięźliwy przy posiłkach, dokładny w pracy,
wytrwały w podejmowanych działaniach.
Naucz mnie, jak małe jest to, co ziemskie,
jak wielkie to, co Boskie.
Jak przemijające, co doczesne, jak nieskończone, co wieczne.
Proszę o to przez Chrystusa, mojego Pana. Amen.

Chrzest Św.

Wymagane dokumenty:

• akt urodzenia dziecka (odpis z Urzędu Stanu Cywilnego)
• wyciąg z aktu ślubu kościelnego rodziców
• dane o rodzicach chrzestnych (imiona, nazwiska, wiek, wyznanie, zawód, adres zamieszkania)
• zaświadczenia z parafii zamieszkania chrzestnych o praktykowaniu wiary

I Komunia Św.

Dokumenty wymagane do przyjęcia I komunii świętej przez dziecko:

• metryka chrztu dziecka
• jeśli dziecko nie należy do naszej parafii należy przedstawić zgodę własnego proboszcza na przystąpienie do I Komunii Świętej
• informacje o spotkaniach i wydarzeniach związanych z przygotowaniem dzieci i rodziców podawane są w ogłoszeniach parafialnych i zamieszczane na bieżąco na stronie inetrnetowej w zakładce: Przygotowania do I Komunii Świętej w roku 2025/26

Bierzmowanie

Bierzmowanie

Bierzmowanie jest sakramentem, w którym Duch Święty udziela się człowiekowi ochrzczonemu jako Dar
i umacnia go aby: wiarę swoją mężnie wyznawał, bronił jej i według niej żył.

Dlatego też często jest nazywany «sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej».

Sakrament bierzmowania również jest zadaniem. Udzielenie się Ducha Świętego, udoskonalenie podobieństwa do Chrystusa Kapłana, Proroka i Króla zobowiązuje do dziękczynienia i do kroczenia drogą zbawienia.
Na wyniesienie trzeba po prostu odpowiedzieć pobożnym życiem, apostolstwem, służeniem bliźnim i udziałem w liturgii dla uświęcenia i wspólnego wielbienia Boga. 

Dokumenty wymagane od kandydata pragnącego przystąpić do sakramentu bierzmowania:

» metryka chrztu

» zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie szkolnej lub ostatnie świadectwo katechizacji

» w przypadku osób starszych – świadectwo ukończenia katechizacji szkolnej

Bieżące informacje o przygotowaniach i spotkaniach dla kandydatów do bierzmowanie
zamieszczane są w ogłoszeniach parafialnych
oraz na stronie internetowej parafii

Jak wygląda obrzęd bierzmowania?

Istotny obrzęd bierzmowania składa się z trzech elementów wykonywanych równocześnie. Są to:

• namaszczenie olejem Krzyżma na czole ochrzczonego,
• nałożenie ręki biskupa na jego głowę,
• słowa: "Przyjmij znamię daru Ducha Świętego".

Kto jest szafarzem sakramentu bierzmowania?

W Kościele rzymskokatolickim zwyczajnym szafarzem bierzmowania jest biskup.
W pewnych okolicznościach bierzmować może kapłan upoważniony do tego przez prawo kościelne.

Kto może przyjąć sakrament bierzmowania

Sakrament bierzmowania może i powinien przyjąć każdy ochrzczony.

Aby godnie przyjąć ten sakrament, należy być:

• w stanie łaski uświęcającej
• odpowiednio przygotowanym i zdolnym do świadomego odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych

Skutki bierzmowania są następujące:

• udoskonala łaskę chrztu,
• głębiej zakorzenia nas w synostwie Bożym,
• ściślej jednoczy nas z Chrystusem,
• pomnaża w nas dary Ducha Świętego,
• udoskonala naszą więź z Kościołem,
• umacnia do świadczenia o wierze chrześcijańskiej słowem i czynem.

Dlaczego bierzmowanie przyjmuje się raz w życiu?

Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, nie może być powtarzane ze względu na niezatarty charakter czyli znamię Chrystusa, które wyciska na duszy chrześcijanina.

Obrzędy Sakramentu Bierzmowania

Obrzędy sakramentu bierzmowania zawsze oznaczały udzielanie się Ducha Świętego bierzmowanemu. Początkami obrzędy te sięgają czasów apostolskich. Apostołowie, bowiem wkładali ręce na ochrzczonych i otrzymywali Ducha Świętego. Biblijny obrzęd sakramentu bierzmowania był krótki.

Obrzędy sakramentu bierzmowania są następujące:

• przedstawienie kandydatów biskupowi,
• przemówienie biskupa do kandydatów, uwzględniające wszystkich wiernych obecnych
  odnowienie przyrzeczeń chrzestnych,
• modlitwa biskupa o dary Ducha Świętego, z wyciągniętymi rękami nad kandydatami,
• udzielenie sakramentu bierzmowania każdemu kandydatowi z osobna,
• modlitwa powszechna,
• błogosławieństwo końcowe.

Przed homilią Biskup zwraca się do młodzieży: Droga młodzieży, powiedzcie przed zgromadzonym tu Kościołem, jakich łask oczekujecie od Boga w tym sakramencie?

Kandydaci: Pragniemy, aby Duch Święty, którego otrzymamy, umocnił nas do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad.
Wszyscy: Amen.

Na istotny obrzęd bierzmowania składa się namaszczenie olejem Krzyżma na czole bierzmowanego, włożenie na jego głowę ręki biskupa i słowa:
N., Przyjmij znamię daru Ducha Świętego.
Bierzmowany odpowiada: Amen.
Biskup: Pokój z tobą.
Bierzmowany: I z duchem twoim.

Każdy wybiera sobie imię, które biskup nadaje przy bierzmowaniu.

Imię to trzeba podpowiedzieć biskupowi tuż przed namaszczeniem, by mógł wymienić je przy wypowiadaniu formuły sakramentalnej.

W czasie tego istotnego obrzędu, świadek bierzmowania trzyma prawą rękę na ramieniu swojego podopiecznego.

Teologia i symbolika bierzmowania

Nakładanie rąk na głowę jest gestem biblijnym (Rdz 48, 14; Kpł 9, 22), który w liturgii należy do najstarszych obrzędów. W sakramencie bierzmowania włożenie ręki biskupa na głowę kandydata oznacza iż Duch Święty udziela mu się jako niewymowny Dar.

Krzyż jest świętym znakiem odkupienia (Kol l, 20) i wiary świętej (l Kor 1,17). Jest pieczęcią, którą nosi na sobie każdy, kto służy Bogu (Ap 7,4). Wśród symboli chrześcijańskich zajmuje naczelne miejsce. Kreślenie znaku krzyża na czole bierzmowanego oznacza, że ma on prawo i obowiązek wyznawania swojej wiary świętej, która jest jego chlubą i nie powinien się jej wstydzić lecz odważnie ją wyznawać i bronić jej. Naznaczenie krzyżem zobowiązuje bierzmowanego do pewnej dyscypliny osobistej, polegającej na prowadzeniu swojego życia zgodnie z wymogami Ewangelii.

Krzyżmo święte jest oliwą zmieszaną z balsamem i poświęconą uroczyście przez biskupa w Wielki Czwartek, podczas tzw. Mszy Krzyżma. Nazwa Krzyżmo wywodzi się z Imienia: Chrystus (Christus - Chrisma - Krzyżmo) Symbolizuje Chrystusa, w którym człowieczeństwo złączone jest z Bóstwem.

Namaszczenie świętym olejem symbolizuje upodobnienie bierzmowanego do Chrystusa. Podobieństwo to jest niezniszczalne i nosi nazwę znamienia Pańskiego lub pieczęci. Sprawcą tego podobieństwa i zjednoczenia z Chrystusem jest Duch Święty. Stąd bierzmowany przez to święte namaszczenie ma pełne prawo do nazwy "chrześcijanin" czyli należący do Chrystusa i Jego Kościoła.

Oliwa w zastosowaniu liturgicznym symbolizuje Ducha Świętego, który jest źródłem darów nadprzyrodzonych. On przy chrzcie w Jordanie zstąpił na Jezusa i uczynił Go Chrystusem, to znaczy Namaszczonym czyli Mesjaszem. Namaszczenie bierzmowanego oznacza umocnienie chrzestnych więzi z Chrystusem.

Modlitwa o siedem darów Ducha Świętego

Duchu Przenajświętszy, Pocieszycielu, uświęcający dusze nasze, racz mi udzielić daru mądrości, abym poznał i umiłował prawdę wiekuistą i nigdy dóbr tego świata nie przedkładał nad dobro wieczne.
Daj mi dar rozumu, abym poznał prawdy objawione.
Daj mi dar umiejętności, abym się przekonał o nicości swojej i wszelkich rzeczy stworzonych. Żebym wszystko odnosił do Boga według uczuć Serca Jezusowego.
Daj mi dar rady, abym ostrożnie postępował wśród niebezpieczeństw życia doczesnego i spełniał wolę Bożą.
Daj mi dar mocy, abym przezwyciężał pokusy nieprzyjaciela i znosił prześladowania, na które mógłbym być wystawiony.
Daj mi dar pobożności, abym się rozmiłował w rozmyślaniu, w modlitwie i w tym wszystkim, co się do służby Bożej odnosi.
Daj mi dar bojaźni Bożej, abym pilnie unikał wszystkiego, co by Cię obrazić mogło, abym się bał grzechu bardziej niż śmierci, a to jedynie dla miłości Twojej.
Do tych wszystkich darów, o Duchu Święty, dodaj mi dar pokuty, abym grzechy swoje opłakiwał, i ducha umartwienia, abym zadość uczynił Boskiej sprawiedliwości.
Napełnij Duchu Święty, serce moje Boską miłością i łaską wytrwania, abym żył po chrześcijańsku i umarł śmiercią świątobliwą. Amen

Dary Ducha Świętego

Dar mądrości

Dzięki niemu odkrywamy bogactwo dobra i potęgę zła. W swoim życiu często dajemy się uwieść "blichtrowi", który towarzyszy złu. Gardzimy, bądź odrzucamy dobro, bo jest takie szare, zwyczajne, wręcz nudne. Biblia wychwala Przedwieczną Mądrość, który jest synonimem samego Boga. Być mądrym, to wybierać to, co się Bogu podoba.

Dar rozumu

Święty Paweł uczy, że istnienie Boga można rozumem poznać przez to, co zostało stworzone. Dar rozumu pojmowany jest jako umiejętność przekazywania wiedzy ludziom tak, aby przynosiła owoce i służyła z pożytkiem innym.

Dar umiejętności

Umożliwia przekazywanie wielkich wartości innym ludziom tak, aby je dobrowolnie przyjęli. By swoim świadectwem życia ukazywać drogę innym, aby ktoś widząc nas powiedział: on jest katolikiem, ja też chcę być taki.

Dar rady

Przed podjęciem ważnej decyzji często pytamy innych o zdanie. Inni także zwracają się do nas po radę. Czy radzimy się Jezusa i Ducha Świętego, który mieszka w naszej duszy?

Dar męstwa

Potrzebny jest nam przede wszystkim, aby odważnie przyznawać się, że jesteśmy katolikami i to praktykującymi, przywiązanymi do wartości chrześcijańskich. Bez względu na wszelkie mody i nazwanie nas świętoszkami, wcielać w życie wartości chrześcijańskie odważnie i mężnie.

Dar pobożności

Nie możemy mylić pobożności z bigoterią. Dar pobożności to czerpanie radości z obcowania z Chrystusem w Jego sakramentach, udział w Eucharystii i świętach kościelnych.

Dar bojaźni Bożej

Rozumiemy jako ten, dzięki któremu będziemy stawać się coraz lepsi jako ludzie i katolicy. Nie ze strachu przed karą Bożą, ale by nie zawieść naszego Ojca Niebieskiego, który tyle nam ofiarował. Przysłowie mówi: "Bojaźń Boża, początkiem mądrości".

Małżeństwo

Przygotowanie narzeczonych do zawarcia sakramentu małżeństwa:

Duszpasterz jest przedstawicielem Kościoła, który pomaga narzeczonym jak najlepiej przygotować się do ślubu.
Z duszpasterzem należy spotkać się w kancelarii parafialnej odpowiednio wcześniej, aby ustalić termin, godzinę zaślubin oraz spotkanie podczas, którego zostanie wypełniony tzw. protokół przedmałżeński.
Sprawy formalne są bardzo ważne, gdyż dotyczą ważności zawarcia sakramentu małżeństwa.

Dokumenty, które są wymagane do spisania protokołu przedmałżeńskiego:

• dowody osobiste narzeczonych – chodzi o poprawne spisanie danych osobowych,
• zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego potwierdzające „brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa”. Narzeczeni otrzymują zaświadczenie w trzech egzemplarzach.
  Dokument ten można otrzymać w dowolnym USC w RP, nie tylko w miejscu zamieszkania czy w miejscu planowanego ślubu.
  Należy pamiętać, że jest ono ważne tylko 6 miesięcy!!! – musi zachować tę ważność w dniu ślubu oraz należy uiścić opłatę skarbową,
• metryka chrztu świętego obydwojga narzeczonych – o świadectwo chrztu należy poprosić w parafii, w której przyjęło się chrzest. Jeśli osobiście nie jesteśmy wstanie odebrać metryki, najlepiej skontaktować się z duszpasterzem parafii i zapytać o możliwość przesłania metryki lub wydania jej osobie w roli pełnomocnika. Metryka chrztu zawiera także adnotację o przyjęciu sakramentu bierzmowania. Dokument ten ma ważność 6 miesięcy od daty wydania,
• zaświadczenie o ukończeniu katechez przedmałżeńskich – tzw. kursie przedmałżeńskim, dniu skupienia dla narzeczonych oraz spotkaniach z doradcą życia rodzinnego,
• podanie danych osobowych świadków (imię i nazwisko, wiek, wyznanie, adres zamieszkania).

Co zawiera protokół przedślubny?

Protokół przedślubny jest jednym z najważniejszych dokumentów, jakie przygotowuje się przed ślubem. Co znajduje się w protokole? To m. in. pytania dotyczące danych osobowych, przeszkód uniemożliwiających zawarcie małżeństwa czy dobrowolności wejścia w związek małżeński.

Tradycyjne rozmowa ta przeprowadzana jest osobno z każdym z narzeczonych.
Zadaniem duszpasterza, który na ślubie występuje jako świadek urzędowy, jest weryfikacja i potwierdzenie, że małżeństwo będzie ważnie zawarte.

Spotkanie w kancelarii parafialnej, w czasie którego jest spisywany protokół jest również okazją do wzajemnego poznania i ustaleniu szczegółów ceremonii, która będzie odbywać się w kościele.
Narzeczeni maja również możliwość wybrania tekstów liturgicznych, które będą odczytywane w czasie Mszy św.

Aby ważnie i godziwie zawrzeć sakrament małżeństwa, narzeczeni potrzebują trzech rzeczy:

• przyjąć sakrament chrztu św.,
• mieć wolę zawarcia małżeństwa z konkretną osobą płci przeciwnej
• nie posiadać żadnych tzw. przeszkód zrywających.

Od innych rzeczy takich jak m. in. zapowiedzi, jeśli zachodzi słuszna przyczyna możemy uzyskać odpowiednie zwolnienie czyli tzw. dyspensę.

Czy bierzmowanie jest wymagane do ślubu kościelnego?

Bierzmowanie to jeden z siedmiu sakramentów. Należy do tzw. sakramentów inicjacji chrześcijańskiej i jest również zwany sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej. Zdarzają się jednak osoby, które nie przyjęły tego sakramentu.
Są tego różne przyczyny. Kodeks Prawa Kanonicznego stwierdza, że „Katolicy, którzy nie przyjęli jeszcze sakramentu bierzmowania, powinni go przyjąć przed zawarciem małżeństwa, gdy jest to możliwe bez poważnej niedogodności.” (KPK 1065 – § 1)
Zadaniem kapłana jest rozeznać sytuację i rozważyć, czy taka osoba jest wstanie przyjąć bierzmowanie przed ślubem? Czy może lepiej poczekać i przystąpić do tego sakramentu należycie przygotowanym do po ślubie?

Bierzmowanie jest ważne dla duchowego rozwoju, to jednak jego brak nie sprawia, że małżeństwo nie może być zawarte, albo jeśli już do niego doszło, to zawarte jest nieważnie.

Świadek na ślubie kościelnym - kto może być?

Rola świadka na ślubie to bardzo odpowiedzialna funkcja, ponieważ osoba, która będzie wspierać narzeczonych przed, w trakcie i po ceremonii zaślubin, ma także służyć pomocą, być trochę cieniem młodych, jednocześnie pamiętając, że to młodzi są w tym dniu najważniejsi.
W Kodeksie Prawa Kanonicznego przeczytamy, że obecność dwóch świadków jest konieczna do ważnego zawarcia małżeństwa (KPK 1108). Dlatego przyjęło się, że świadkiem na ślubie kościelnym może zostać każda osoba pełnoletnia, posiadająca zdolność podejmowania czynności prawnych.

Co może niektórych zdziwić Kościół zezwala, aby świadkami na ślubie były osoby tej samej płci (dwóch mężczyzn, bądź dwie kobiety), a także osoby innego wyznania, innej religii, a nawet ateiści.
Najważniejsza jest sama obecność, a co za tym idzie – możliwość potwierdzenia, że związek małżeński został zawarty.

Zawarcie sakramentu małżeństwa to decyzja na całe życie. Jak możemy usłyszeć w czasie Mszy św. ślubnej, „na życie w zdrowiu i chorobie, w dobrej i złej doli”. Dlatego Kościół stawia jasne wymagania w tej kwestii i jednocześnie zapewnia, że Bóg obdarzy nowożeńców potrzebną łaską, aby wytrwali w swoich postanowieniach „dopóki śmierć ich nie rozłączy”.

Namaszczenie chorych

W Kościele katolickim Namaszczenie chorych kładzie ma przede wszystkim znaczenie uzdrawiające, chociaż przez wieki istniał mocny rytuał jako sakramentu przedśmiertnego. Nigdy jednak nie zapomniano o jego mocy przywracania zdrowia ciała i duszy. Do obrzędu używa się oleju chorych (łac. oleum infirmorum), poświęconego w Wielki Czwartek.

Sakrament namaszczenia można przyjąć wielokrotnie, ilekroć u chorego nastąpi znaczące pogorszenie stanu zdrowia (KKK 1515).

Jeżeli choroba uniemożliwia spowiedź, łaską sakramentu, jako aktu Kościoła, któremu zostało powierzone zadanie rozwiązywania i związywania (por. Mt 18,18) jest także odpuszczenie grzechów.

Wierny, który jest w stanie zagrożenia życia wynikającego z nagłego pogorszenia stanu zdrowia lub wypadku i pragnie przyjąć wiatyk, jako pokarm na drogę do życia wiecznego, powinien skontaktować się z ks. Proboszczem aby mógł przyjąć Chrystusa w Komunii Świętej w akcie świadomym swojej sytuacji życiowej i przystąpić także do sakramentu pojednania.

Jeżeli Ty lub bliska osoba pragniecie przyjąć Sakrament Namaszczenia Chorego,
proszę dzwonić pod nr telefonu:
18 26 65 903 lub skontaktować się z kościelnym.

Pogrzeb

Pogrzeb katolicki nie powinien być głównie ceremonią westchnień, kwiatów i wieńców, ale liturgią modlącej się wspólnoty Kościoła za zmarłego odprowadzanego do grobu i oczekiwania na zmartwychwstanie. Powinien on również być modlitewnym wsparciem jego oczyszczającej się duszy oraz pokrzepieniem bólu rozstania rodziny pogrążonej w żałobie. Dlatego dobrze jest, gdy wierzący uczestnicy pogrzebu z czystym sercem, po wcześniejszej spowiedzi, przystąpią na Mszy pogrzebowej do Komunii Świętej.

Akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego

Po stwierdzeniu zgonu przez lekarza należy udać się do Urzędu Stanu Cywilnego kompetentnego dla miejsca, gdzie nastąpiła śmierć. Urząd sporządzi akt zgonu i wystawi dokumenty potrzebne do przeprowadzenia pogrzebu (karta zgonu i odpis skrócony aktu zgonu).

Formalności w kancelarii parafialnej

W celu ustalenia szczegółóe formalności pochóku należy udać się do kancelarii parafialnej. Jest to możliwe nawet o porze nietypowej, jednak wówczas warto wcześniej zatelefonować  do ks. proboszcza lub kościelnego.

Do kancelarii parafialnej potrzebne są dokumenty:

• Pozwolenie na pogrzeb od proboszcza parafii, na terenie której mieszkał zmarły, informujące o sytuacji religijno-moralnej osoby zmarłej (w przypadku osób nie należących do parafii MB Kowaniec).
• Karta zgonu – wystawiona przez lekarza stwierdzającego zgon. Część karty zgonu wypisaną przez Urząd Stanu Cywilnego przeznaczoną dla administracji cmentarza należy dostarczyć do kancelarii parafialnej, gdzie karta pozostanie w archiwum. Bez karty zgony nie wolno pogrzebać zmarłego!
• Akt zgonu – sporządzony przez Urząd Stanu Cywilnego na podstawie karty zgonu. Akt zgonu należy dostarczyć do kancelarii parafialnej jedynie do wglądu.
• Zaświadczenie o przyjęciu sakramentów świętych. Jeśli to możliwe, osoba wierząca powinna przed śmiercią przystąpić do sakramentów świętych (sakrament pokuty, namaszczenie chorych, Komunia święta). Fakt ten powinien poświadczyć szafarz tych sakramentów (np. kapelan szpitala) lub ktoś kto ma wiedzę na ten temat.
  W kancelarii, po modlitwie za duszę zmarłego, duszpasterz sprawdza jego dane w kartotece parafialnej i na podstawie dokumentów sporządza wpis do parafialnej księgi zmarłych. Następnie wspólnie z rodziną i zakładem pogrzebowym ustala termin i godzinę pogrzebu. Jeśli duszpasterz nie znał osoby zmarłej, może spytać o kilka danych z jej biografii, pomocnych do krótkiej wzmianki o niej podczas mszalnej homilii (np. sytuacja rodzinna zmarłego, prace którymi się zajmował, cechy charakterystyczne).
• Następnie zwięźle omawia się z rodziną przebieg ceremonii pogrzebowej. Przed Mszą świętą istnieje możliwość dostarczenia kapłanowi kartki z istotnymi informacji dotyczącymi ceremonii. Szacunek dla zmarłego, jego rodziny i bliskich, wymaga stosownego uzgodnienia szczegółów przebiegu liturgii pogrzebowej, z zachowaniem ceremoniału kościelnego a także świeckiego.
• Duszpasterz powinien przypomnieć, aby wierzący uczestnicy pogrzebu zadbali o stan łaski uświęcającej. Do spowiedzi można przystąpić w najbliższych dniach, jak również przed przed Mszą świętą pogrzebową.
• Wierni uczestniczący w Mszy świętej pogrzebowej mogą złożyć intencje na Msze święte za zmarłą osobę. Pisemny harmonogram tych Mszy świętych rodzina zmarłej osoby otrzyma od ks. proboszcza.

Modlitwy za zmarłego w okresie przed pogrzebem

Zgodnie z  tradycją, bliscy osoby zmarłej otaczają ją modlitwą, która trwa od zgonu do pogrzebu. Niegdyś, gdy do pogrzebu zwłoki pozostawały w domu, były to tzw. „puste noce”, w czasie których gromadziła się rodzina i sąsiedzi, wspominając zmarłego, śpiewając okolicznościowe pieśni i modląc się o jego zbawienie. Współcześnie zwykle bliscy spotykają się na modlitwie różańcowej.

Ceremonia pogrzebowa

Przed pogrzebem bliscy osoby zmarłej, którzy mogą to uczynić, powinni przystąpić do sakramentu pokuty. Można to zrobić w dniach poprzedzających pogrzeb lub w kościele pół godziny przed Mszą żałobną.
Przed Mszą świętą w kościele ktoś z rodziny lub inna osoba może poprowadzić modlitwę różańcową lub wierni mogą się przygotowywać do Mszy świętej w modlitewnym milczeniu.

Msza święta pogrzebowa

Msza święta odprawiana przy okazji pogrzebu jest składana jako dziękczynienie za każde dobro w życiu osoby zmarłej, jako przebłaganie za jego słabości i grzechy oraz jako pokrzepienie w bólu rozstania dla najbliższych.

Podobnie jak w wielu parafiach, również i w naszej, przed Mszą świętą pogrzebową zbiera się intencję Mszy świętych za zmarłą osobę. Pisemny harmonogram tych Mszy świętych rodzina zmarłej osoby otrzymuje w zakrystii wg ustaleń z ks. proboszczem.

Obrząd pochówku

Po Mszy świętej następuje wyprowadzenie zwłok ze świątyni z towarzyszeniem dzwonów, żegnających wiernego z naszej parafii i przewiezienie na cmentarz. Pod bramą cmentarza formuje się kondukt, a po dojściu do grobu odprawiana jest ostatnia stacja pogrzebu i pochówek.